ერთხელ, ერთი პატარა გოგონა სკოლიდან დედასთან ერთად მეგობრებთან მიდიოდა, სახლისკენ მომავალი ჩაფიქრებული იყო. მისი ფიქრები მასწავლებლის მიერ მიცემულ დავალებას დასტრიალებდა. უნდა დაეწერა, რომლის სათაური იყო ,, იცით თუ არა, რომ ?!“ წინ შაბათი და კვირა ჰქონდა.

ვრცლად ...

... გარეთ წვიმს, თან უკვე დიდი ხანია. საშინელი ამინდია, ბუნება თითქოს გლოვობს რაღაცასაო. ისე კი გარბის, რაც ძალი და ღონე აქვს, არ იშურებს თავის გადასარჩენად არაფერს თუმცა იცის უკვე რა მოელის და სად მოხვდება. აი კიდევ რამოდენიმე წუთი და  ის უკვე ციხეშია...  იცოდა მან, რომ ბოლოს და ბოლოს მოუწევდა აქ ცხოვრება, იცოდა და ბედს შეეგუა. ეს ახალგაზრდა კაცი, რომელსაც სულ რაღაც ახლა შესრულდებოდა       20 წელი, ქვეყანას ფეხზე აყენებდა, ვინ არ იცოდა მისი სახელიდა ვინ არ იცნობდა მას.

ვრცლად ...

ვუყურებდი ზღვას, მზეს, რომლის სხივებსაც დანასავით წაესერა ღრუბლები და უცებ დაგინახე შენ. ჩემი გული შეიკუმშა, ბუნება, ირგვლივ მდებარე გარემო და მთლიანად, მთელი სამყარო შენ იყავი. თვალებს როცა დავხუჭავდი სიბნელეს შენი ნათელი ასხივოსნებდა.

ვრცლად ...

ერთი დღეც გავიდა. კიდევ 2 წელი, 3 წელი და 11 დღე... ამ დროსაც გავუძლებ და თავისუფალი ვარ! თავისუფლება ... ამ სიტყვის მნიშვნელობაც კი დამავიწყდა. იმდენი ხანი გავიდა, რომ ვეღარც კი ვგრძნობ სხეულის ტკივილს.ვერც იმ სუნს 5 წელია რომ ვუძლებ. აღარც უძილობა მახსოვს, პირველ ხანებში ყველაზე მეტად რომ მაწუხებდა. აღარც ზიზღი, ყოველ მეოთხე დღეს 40 კაცის ნაწოლ საწოლში რომ მძინავს.აღარც უსინათლობა და უჰაერობა! უბრალოდ სული მტკივა და გული...

ვრცლად ...