ვუყურებდი ზღვას, მზეს, რომლის სხივებსაც დანასავით წაესერა ღრუბლები და უცებ დაგინახე შენ. ჩემი გული შეიკუმშა, ბუნება, ირგვლივ მდებარე გარემო და მთლიანად, მთელი სამყარო შენ იყავი. თვალებს როცა დავხუჭავდი სიბნელეს შენი ნათელი ასხივოსნებდა.
როცა გიყურებ, ქვიშასავით დაბნეულს, ფიქრისა და მეტყველების უნარი მეკარგება, სისხლი მიდუღს და მოძრაობა არ შემიძლია, ვდგავარ ხმელეთზე და თავი ღრუბლებში მგონია, მინდა შეგეხო, მაგრამ რაღაც ძალა უკან მე მექაჩება.
როცა მიყურებ გულს თითქოს ნემსები ესობა, სურვილი მიჩნდება გავცურო იმ ზღვაში, რასაც შენი თვალები ჰქვია, წავიკითხო ის რასაც შენს გონებაში იწერება. შემეყარა სენი, რომლის ერთ-ერთი ნიშანიც გულის ტკივილია, ვფიქრობ ყველაფერზე, ეს ყველაფერი კი შენს გარეშე წარმოუდგენელია, ალბათ მიხვდი თუ რა ჰქვია ამ ავადმყოფობას, რასაც დიდი სევდა, ტანჯვა, ტკივილი და ამასთან დიდი სიხარული მომანიჭა.
შემოგიტევს ხოლმე სინანული
თითქოს, რაღაც უფრო ჰუმანური,
ტანჯვაა და ტკივილი სიყვარული
მაგრამ მაინც დიდი სიხარული.
ნინო დოლიძე
XII კლასი