***
შარაზე წერტილივით მოჩანდა რაღაც საგანი. ეს საგანი კი არა, მაიასა და მისი ძმის სილუეტია. საცოდავად მობუზულან...
- ვაი, მცივა ! - განწირული ხმით ეუბნება ძმას.
- ცოტა მოითმინე – ანუგეშებს ძმა პატარას.
- როდის მივალთ ? - ვერ ისვენებს გოგონა.
- მალე, ძალიან მალე, ჩემო ცუგრუმელა დაიკო.
ერთი წუთით ფიქრს მიეცა. რა იქნებოდა არ მიეტოვებინა ჩვენი თავი დედას ? თავის თავს ეკითხება ბიჭი, მაგრამ ბუნების ძალას წინ ხომ ვერ აღუდგები.
ფიქრებიდან მხოლოდ დის ტირილმა გამოიყვანა. რა ატირებდა მაიას ნეტავ?
***
მართლა მწარეა ცხოვრება, მართლა
იდუმალების ძალით მოსილი
შეზავებული ცრემთლით და შხამით
და წუთიერი გატაცებებით.
გატაცებები წუთიერია,
მოგონებანი მარადიული
დასანანია, რომ ვერ შეიცნო
ადამიანში _ ადამიანი ....