ის მიუყვება ღამით ზღვის ნაპირს,

ზღვა მშვიდია და არც ქარი არ ქრის,

მას ესმის ღამის სიჩუმე მხოლოდ,

ამ სიჩუმეში  ოცნება ცოცხლობს,

ამ ოცნებაში გართული სწორედ,

უხმოდ მიჰყვება ფიქრების მორევს,

ღამე ვერ ფარავს სევდას თვალებში,

ის არსად ქრება  ცოცხლობს წამებში.

მიდის უსაზღვროდ  საით  არ იცის,

უსაზღვროებას საზღვრებს უძებნის,

უნდა იპოვოს  ის რასაც ეძებს,

თუმცა იცის რომ  ამას ვერ შეძლებს.

ის პოეტია, ცოცხლობს ლექსებით,

ცხოვრობს გრძნობათა წმინდა წესებით,

ბედნიერებას ეძებს ზეცაში,

ტკბება ჰანგებით  ქარის სმენაში,

დილით მზის სხივებს ესაუბრება,

სულით მათ სითბოს ის უერთდება,

საღამოს მთვარე უყვება ამბებს,

მერე ამ ამბებს ის ლექსად აქცევს.

ეხლაც ის ეძებს გრძნობებს ღამეში,

სულს არ უმშვიდებს ფიქრის თარეში,

ფიქრობს და ფიქრში ოცნებას ახვევს,

მასში ოცნება  იმედებს ბადებს,

ამ იმედებით ის ცოცხლობს დღემდე,

მასაც უნდა რომ მისთვის გათენდეს,

და ამ ძებნაში ჭეშმარიტების,

ის სევდიანი მიჰყვება ნაპირს.