Payday Loans
Loading...

ამინდი


ბმულები

 

 

 

 

 

ლიტერატურული ჟურნალი

ფიქრები სკოლაზე

დავყურებ ჩემივე ხელით ფანქრით ჩაწერილ ცხრილს(ფანქრით , რადგან ეს ცხრილი__ ცოცხალი ორგანიზმი_მუდმივი ცვლილების მოლოდინშია). ამ ცხრილზეა დამოკიდებული სკოლის ყოველდღიური მაჯისცემა. ჩემი სასწავლო წელი ცხრილზე მუშაობით იწყება, ჩემი დღის სათავეც ეს ცხრილია. ალბათ, ამიტომაც ჩემი სასკოლო ფიქრების პირველი რიგი სწორედ ცხრილს უკავშირდება.

ფიქრი პირველი.

მასწავლებელთა დატვირთვა ცალკე ცხრილშია ასახული.ჩემს კოლეგებს 20,21 24 საათი აქვთ კვირაში ჩასატარებელი. რა მძიმე შრომაა ამდენი გაკვეთილი დღეს მასწავლებლისთვის. მერე რის ფასად? დაბალი ანაზღაურების, დაუზოგავი ნერვებისა და დიდი ენერგიის გაცემის საზღაურად. ვისაც ჩემი ქართულის მასწავლებლის ლეილა გურგენიძის ერთი გაკვეთილი მაინც მოუსმენია, იტყვის: თვით ქალბატონი ლეილაც ვერ შეძლებდა თანამედროვე ბავშვებთან შეჭიდებას 4 და 5 გაკვეთილის განმავლობაში. არადა, განაკვეთი 18 საათია, ქართულში (და არა მხოლოდ ქართულში) განაკვეთის შესასრულებლად მასწავლებელს კვირაში 20 საათის ჩატარება უწევს. აი, ერთი მიზეზი ,რის გამოც ემსგავსება რიგ შემთხვევაში ჩატარება მხოლოდ „გატარებას“.

დაწვრილებით...

 

პატივისცემით წარსულს

ჩვენი სკოლის კურსდამთავრებული ალექსანდრე ბახტაძე, თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის წარჩინებული სტუდენტია (ქიმიის ფაკულტეტი). ალექსანდრემ (ლექსო) ჩვენი თხოვნით ლიტერატურულ ჟურნალში წერილების გამოქვეყნება დაიწყო. გთავაზობთ პირველ წერილს, რომელიც ვფიქრობთ მეტად საინტერესოა.

დაწვრილებით...

 
 

,,ფიქრების ქანქარა“

ერთი, ორი, სამი და ოთხი, ქანაობს ჩემი ქანქარა და თან ჩემი გულის ჰანგებს ჰყვება.

მე მიყვარს ეს ქანქარა.

რატომ იცი?

იმიტომ, რომ ის არ ჰგავს ადამიანს, მიუხედავად თავისი მდგომარეობისა, იცის სად უნდა გაჩერდეს. ჩვენ ადამიანები კი ვერ ვხვდებით ამას, თუ სად უნდა დასრულდეს ჩვენი მოქმედება. ადამიანები იმით ვართ გაგულისებულნი, რომ თითქოსდა ყოვლის შემძლენი ვართ, მაგრამ არაფერიც. ჩვენ ვართ ერთი უბრალო მოკვდავნი, რომლებსაც ვერ გაგვიგია თუ რამდენად მშვენიერია ჩვენი სამყარო.

დაწვრილებით...

 

,,ფიქრების ქანქარა“

ერთი, ორი, სამი და ოთხი, ქანაობს ჩემი ქანქარა და თან ჩემი გულის ჰანგებს ჰყვება. 

მე მიყვარს ეს ქანქარა.

რატომ იცი?

იმიტომ, რომ ის არ ჰგავს ადამიანს, მიუხედავად თავისი მდგომარეობისა, იცის სად უნდა გაჩერდეს. ჩვენ ადამიანები კი ვერ ვხვდებით ამას, თუ სად უნდა დასრულდეს ჩვენი მოქმედება. ადამიანები იმით ვართ გაგულისებულნი, რომ თითქოსდა ყოვლის შემძლენი ვართ, მაგრამ არაფერიც. ჩვენ ვართ ერთი უბრალო მოკვდავნი, რომლებსაც ვერ გაგვიგია თუ რამდენად მშვენიერია ჩვენი სამყარო.

დაწვრილებით...

 
 

გვერდი 1 / 12